জুবিনৰ ‘আগলী বাঁহৰে গগণা বজাওঁ’ — শৈশৱৰ সোঁৱৰণ, প্ৰেমৰ মিঠা অনুভূতি আৰু হৃদয়স্পৰ্শী স্মৃতিৰ এক মনোমোহা অসমীয়া গীত।
আগলী বাঁহৰে গগণা বজাওঁ
– জুবিন গাৰ্গ
অ’ অ’ অ’ অ’…..
হেই……
আগলী বাঁহৰে গগণা বজাওঁ,
মাতে লাহৰী-লাহৰীকৈ,
দেখিবৰে পৰা তোমাকে চাওঁ,
চকু নাযায় আন কালৈ,
লগৰী বোলোনে কোৱানা,
ঘোমটিৰ বেলাতে চিকুণী সপোনে,
তোমাক আনি বুকুতে থয়;
হেই……
আগলী বাঁহৰে গগণা বজাওঁ,
মাতে লাহৰী-লাহৰীকৈ,
দেখিবৰে পৰা তোমাকে চাওঁ,
চকু নাযায় আন কালৈ,
লগৰী বোলোনে কোৱানা,
ঘোমটিৰ বেলাতে চিকুণী সপোনে,
তোমাক আনি বুকুতে থয়;
হেই……
আগলী বাঁহৰে গগণা বজাওঁ,
মাতে লাহৰী-লাহৰীকৈ…..
ফুটুকীয়া সেই ফৰক চোলাটিৰে
তোমাক পাইছিলো ল’ৰালিত,
ফলি-কিতাপ লৈ বহিছিলা সোণ,
পাঠশালাৰে বাকৰিত,
ফুটুকীয়া সেই ফৰক চোলাটিৰে
তোমাক পাইছিলো ল’ৰালিত,
ফলি-কিতাপ লৈ বহিছিলা সোণ,
পাঠশালাৰে বাকৰিত,
সেঁচুকি থৈ যায় অতীতে,
হাতে বাওলি সোঁৱৰণে মাতে
মনটো যায় নিতে গাঁৱলৈ,
হেই…..
আগলী বাঁহৰে গগণা বজাওঁ,
মাতে লাহৰী-লাহৰীকৈ…..
চতীয়না জোপা একেই আছেনে,
তোমাৰ নঙলা মুখতে,
দুয়োৰে শৈশৱ লগতে ৰাখি থৈ
কুক-ভা এতিয়াও খেলানে??
চতীয়না জোপা একেই আছেনে,
তোমাৰ নঙলা মুখতে,
দুয়োৰে শৈশৱ লগতে ৰাখি থৈ
কুক-ভা এতিয়াও খেলানে??
নৈপৰীয়া বা ৰুণ্ জুণ্
উভটি আহিছো আপোন গাঁৱলৈ
আছা হ’বলা বাটে চাই…..
হেই……
আগলী বাঁহৰে গগণা বজাওঁ,
মাতে লাহৰী-লাহৰীকৈ,
দেখিবৰে পৰা তোমাকে চাওঁ,
চকু নাযায় আন কালৈ,
লগৰী বোলোনে কোৱানা,
ঘোমটিৰ বেলাতে চিকুণী সপোনে
তোমাক আনি বুকুতে থয়;
হেই……
আগলী বাঁহৰে গগণা বজাওঁ,
মাতে লাহৰী-লাহৰীকৈ…..
দেখিবৰে পৰা তোমাকে চাওঁ,
চকু নাযায় আন কালৈ,
লগৰী বোলোনে কোৱানা
ঘোমটিৰ বেলাতে চিকুণী সপোনে
তোমাক আনি বুকুতে থয়;
হেই……
আগলী বাঁহৰে গগণা বজাওঁ,
মাতে লাহৰী-লাহৰীকৈ….. 0 0 0
আগলী বাঁহৰে গগণা বজাওঁ –সমালোচনা
জুবিন গৰাকৰ “আগলী বাঁহৰে গগণা বজাওঁ” গীতখন এক সুৰময় আৰু স্মৃতিময় অভিজ্ঞতাৰ প্ৰতিফলন। গীতটোৰ কেন্দ্ৰবিন্দু হৈছে প্ৰেম, শৈশৱৰ সোঁৱৰণ আৰু নৰুতৰ অনুভূতি।
গীতখনৰ আৰম্ভণিতে “আগলী বাঁহৰে গগণা বজাওঁ, মাতে লাহৰী-লাহৰীকৈ” বুলি ধ্বনিৰ পুনৰাবৃত্তি আছে। এই পুনৰাবৃত্তিয়ে গীতখনক এক সুৰময় গতি আৰু লহৰী প্ৰদান কৰিছে, যিয়ে মনত এক আনন্দময় ঢৌ সৃষ্টি কৰে।
গীতখনত শৈশৱৰ স্মৃতি বিশেষভাৱে উদ্ভাসিত হৈছে। ফুটুকীয়া ফৰক চোলাত, পাঠশালাৰ সোঁৱৰণ, হাতত বাওলি—এই সকলোবোৰ প্ৰতিচ্ছবিয়ে শৈশৱৰ নিৰ্মলতা আৰু মৰমৰ অনুভূতি উজাগৰ কৰিছে। কবিয়ে সহজ ভাষা ব্যৱহাৰ কৰি, সকলোকে নিজস্ব অভিজ্ঞতাৰ সৈতে সংযোগ কৰাইছে।
গীতটোৰ প্ৰকৃতি আৰু সৌন্দর্যৰ বৰ্ণনাও মনোমোহা। ঘোমটিৰ বেলাত সপোন, নদী বা গাঁও—এইবোৰ দৃশ্যই গীতখনৰ আবেগক প্ৰাকৃতিক ৰূপ প্ৰদান কৰিছে। লগতে, লগৰী বোলোনে কোৱানা, চকুৰ সোঁৱৰণৰ সূক্ষ্মতা—এই সকলোবোৰে গীতখনক হৃদয়স্পৰ্শী আৰু সজীৱ কৰি তোলে।
ছন্দ আৰু ছন্দময় শব্দ ব্যৱহাৰে গীতখনক এক সঙ্গীতময় অনুভূতি দিছে। পুনৰাবৃত্তি আৰু মিঠা ধ্বনিয়ে পাঠক বা শ্ৰোতাক সহজে গীতৰ আবেগৰ মাজলৈ লৈ যায়।
সাৰাংশ:
জুবিন গৰাকৰ এই গীতখন প্ৰেম, শৈশৱৰ স্মৃতি আৰু নৰুতৰ অনুভূতিৰ এক শক্তিশালী প্ৰকাশ। সৰল ভাষা, ছন্দময় ধ্বনি আৰু সোঁৱৰণৰ মাধুৰ্যই গীতখনক বিশেষ মনোমোহা আৰু স্মৃতিস্নিগ্ধ কৰি তোলে। 0 0 0
