“মন যায় মোৰো মন যায়” গীতখন প্ৰেম, সপোন, স্মৃতি আৰু অন্তৰদৃষ্টিৰ এক শক্তিশালী প্ৰকাশ। সৰল আৰু মাধুৰ্য্যপূর্ণ ভাষা, ছন্দময় ধ্বনি আৰু আবেগৰ গভীৰতাই গীতখনক মনোমোহা, হৃদয়স্পৰ্শী আৰু সজীৱ কৰি তুলিছে।
মন যায় মোৰো মন যায়
– জুবিন গাৰ্গ
মন যায় মোৰো মন যায়,
মন যায় মোৰো মন যায়,
চকুত চকু থৈ চাবলে,
লাহে লাহে ওচৰ পাবলে,
কাষে কাষে খোজ দিবলে,
মন যায় মোৰো মন যায়,
চকুত চকু থ’ব মন যায়…..
তোমাক দেখা পালে,
সপোন জাগি উঠে,
বুকুখনি হয় তাজমহল,
মন নদী হৈ,
মৰম সূঁতি বয়,
ঢৌবোৰো তাত হয় সাঁথৰ,
সমূখত যেতিয়া তোমাক দেখো,
যাযাবৰ অভিমান মুঠিতে ৰাখো,
সমূখত যেতিয়া তোমাক দেখো,
যাযাবৰ অভিমান মুঠিতে ৰাখো,
মন যায় মন যায় মন যায়…..
মন যায় মোৰো মন যায়,
মন যায় মোৰো মন যায়…..
উদাসী উদাসী গধুৰ পলকতে
জোৰ সপোন আহি বহে,
চুবুৰীয়া বহু সিহৰণে আহি
মোক অকলশৰীয়া কৰে,
মোৰ খোজৰ বাটত ছাঁয়া নামে,
তুমি পোহৰ দিয়া সাহনো বাঢ়ে,
মোৰ খোজৰ বাটত ছাঁয়া নামে,
তুমি পোহৰ দিয়া সাহনো বাঢ়ে,
মন যায় মন যায় মন যায়…..
মন যায় মোৰো মন যায়,
মন যায় মোৰো মন যায়…..
মোৰ বুলিবলে আছেহি বুকু
মৌ-মিঠা তোমাৰে অনুভৱ,
ভয় লাগে জানা
ক’থাৰে ক’বলে,
নাম দিয়া জানোছা সিহৰণ,
ক’বানে কিয় এনে ভাললগা
অসহায় অসহায় নিৰৱতা,
ক’বানে কিয় এনে ভাললগা
অসহায় অসহায় নিৰৱতা;
মন যায় মন যায় মন যায়…..
টুকুৰা টুকুৰা ভাঙি গুড়ি হোৱা,
মনটোক কিদৰে জোৰা দিওঁ,
খেলিমেলিবোৰে ধুই সেতা কৰা,
বুকুত কিহৰেনো ৰং সানো;
বেদনা বেদনা মোৰ ভালপোৱা,
তোমাক হেৰুৱাই পাথৰ হিয়া,
মন যায় মন যায় মন যায়,
মন যায় মোৰো মন যায়,
মন যায় মোৰো মন যায়;
সুখী হৈয়ে ৰোৱা মোৰ অবিহনে,
এয়া মোৰে শুভকামনা,
লাহে লাহে আঁতৰাই আনি ল’লো
মই মুখ তোমাৰ পৰা,
কিনো হ’ল,
সপোন সপোনেই ৰ’ল,
সাধনা আজি যে আধৰুৱা হ’ল,
কিনো হ’ল,
সপোন সপোনেই ৰ’ল,
সাধনা আজি যে আধৰুৱা হ’ল,
মন যায় মন যায় মন যায়,
মন যায় মন যায় মন যায়,
চকুত চকু থ’ব মন যায়….. 0 0 0
সমালোচনা: “মন যায় মোৰো মন যায়”
“মন যায় মোৰো মন যায়” গীতখন এক গভীৰ প্ৰেম, সপোন আৰু অন্তৰদৃষ্টি প্ৰকাশ কৰা গীত। গীতখনৰ ভাষা সৰল, কোমল, আৰু সহজে হৃদয়ৰ লগত সংযোগ ঘটায়।
গীতখনৰ প্ৰধান বৈশিষ্ট্য হৈছে মনোৰ আবেগৰ শিথিল আৰু উৰুলা ভাব। “মন যায় মোৰো মন যায়” বুলি পুনৰাবৃত্তি কৰি কবিয়ে এই আবেগৰ প্ৰৱাহক অধিক শক্তিশালী কৰি তুলিছে। এই ধৰণৰ পুনৰাবৃত্তি শ্ৰোতাক গীতৰ অনুভৱৰ মাজলৈ সহজে লৈ যায়।
গীতখনত প্ৰেমৰ কোমলতা আৰু অন্তৰদৃষ্টি মনোমোহা ৰূপত প্ৰকাশ হৈছে। “চকুত চকু থৈ চাবলে, লাহে লাহে ওচৰ পাবলে, কাষে কাষে খোজ দিবলে” যেনে শব্দবোৰে মনৰ সান্নিধ্যৰ আকাংক্ষা আৰু উত্তেজনাৰ অভিব্যক্তি দাঙি ধৰে। লগতে, বুকুখনি তাজমহল হোৱাৰ ধাৰণা, মন নদী হৈ মৰমৰ সুঁতি বোৱাত অন্তৰদৃষ্টিৰ শক্তিশালী প্ৰদৰ্শন দেখা যায়।
শৈলীৰ দিশৰ পৰা, গীতখন ছন্দময় আৰু সংগীতময়। ছন্দ আৰু ধ্বনিৰ মিলনে গীতখনক কোমল, হৃদয়স্পৰ্শী আৰু মনোমোহা কৰি তুলিছে। উদাসী পলক, ছাঁয়া নাম, মৌ-মিঠা অনুভৱ—এই সকলোবোৰ সুৰময় অনুভূতিত ভৰপূৰ।
গীতখনৰ এক বিশেষ দিশ হৈছে বেদনা আৰু মৰমৰ একেলগে উপস্থিতি। “বেদনা বেদনা মোৰ ভালপোৱা, তোমাক হেৰুৱাই পাথৰ হিয়া”ৰ দৰে শব্দে প্রেমৰ গভীৰতা আৰু অনুভৱৰ তীব্ৰতা স্পষ্ট কৰে।
সাৰাংশ:
“মন যায় মোৰো মন যায়” গীতখন প্ৰেম, সপোন, স্মৃতি আৰু অন্তৰদৃষ্টিৰ এক শক্তিশালী প্ৰকাশ। সৰল আৰু মাধুৰ্য্যপূর্ণ ভাষা, ছন্দময় ধ্বনি আৰু আবেগৰ গভীৰতাই গীতখনক মনোমোহা, হৃদয়স্পৰ্শী আৰু সজীৱ কৰি তুলিছে। 0 0 0
